Herhangi bir şey yüzünden tartışma çıkmasından sıkıldım. Kendi ülkemde kendi dilimde derdimi anlatamaz haldeyim. Çünkü kimsenin anlamaya çalışmak gibi bir zahmete katlanmak istemediği bir dönemdeyiz. Söylediğim sözler bir o yana çekiliyor, bir bu yana. Esas olarak ne söylemek istediğimi anlamaya çalışan yok. Sözlerimin yarısı ulaşıyor ancak kulaklara, onun da yarısı beyne. Beyin de bunun sanırım yarısını işliyor olacak ki aldığım cevaplar/karşılıklar genellikle söylediğim sözden çok uzak oluyor.
Suç bende olabilir mi?
Bu soruyu o kadar çok soruyorum ki kendime. Gençlik yıllarımdan beri sürekli tartışmaların içindeydim. O zamanlar tabi bugünkü kadar olgun ve bilgili olmadığım için çok hata yapmışlığım vardır. Bugüne geldiğimizde ise sürekli otokontrol yapıyorum. Seçtiğim kelimelere dahi özen gösteriyorum. Farklı anlama gelmeyeceğini düşündüğüm şekilde konuşmaya gayret ediyorum. Elbette hatalarım yine de oluyor.
Sonra bir de karşımdaki kişiye bakıyorum. Beni anlamayan, anladığını sanıp da bana parmak sallayarak söylediğim ile alakasız cevaplar savuran tiplere bakıyorum. Onlar kendilerine benim kendime sorduğum soruları soruyorlar mıdır? Beni anlamak için çaba sarf ediyorlar mıdır? Çünkü gerçekten fikir üretmek, ürettiğin fikirleri güzel bir şekilde aktarmak da çaba gerektiriyor. Peki tembel olarak gördüğüm bu insanlar bu çabayı gösterirler mi?
Yüksekten bakıyorum belki de. Öyle bakmalıyım belki de. Çok düşünür, çok konuşur, hata yapmaktan çekinmez, bazen bilerek hata yapıp doğrusunu kapmaya çalışırım.
İnsanlar mevcut bilgilerinin üzerine katmak istemiyorlar. Düşünüp de kendi yargılarını oluşturmak istemiyorlar. En sevdikleri şey bir takım fikirleri mikrodalga fırında ısıtılıp yenilebilen marketteki hazır yemekler gibi ısıtıp ısıtıp önümüze koymaları. Kendi hiçbir şey katmamış, olduğu gibi kaynağı aktarıyor ama kaynak da vermiyor. O ısıttı (birkaç saatliğine aklında tuttu) yani emek verdi(!).
Sonuç
Çok sıkılmış, bıkkın, karamsar, bombok bir adama döndüm. Kimseyle de konuşmak istemiyorum. Az konuşmaya çalışınca da söze girdiğimde çok sert giriyorum. Kalp kırmaktan çekinmiyorum. Bana yapılanları başkalarına yapmayı kendimde hak görüyorum. Örneğin nezaket görmediğim için nazik olmaya da çalışmıyorum.
Ne yapayım ben böyleyim.
Comments are closed.