Sadece dert anlatanın derdinin biliniyor olması ne garip. Gerçekten derdi olanın derdini anlatabildiğini sanmıyorum. En azından ben öyleyim. Dert anlatanlar ise çok suni gündem içindeler.
Dert de bir ihtiyaç olacak ki, gerçekten derdi olmayanlar bir şeyleri dert edinme peşinde koşuyorlar. Çıkıp rahatça her ortamda da anlatabiliyorlar.
Gerçekten derdi olanlar ise bunu anlatmak yerine çözüm peşinde koşuyorlar. Değil yaşamak, o dertten bahsetmek ruhu daralttığı için susmayı yeğlemek zorundalar.
Ben dertlerimin müsebbibiyim aynı zamanda. Hiçbir dert öylesine oluşmaz, rastgele gelmez. Kendi derdimden kendim sorumluyum.
Çözüm de bende olmalı.
Ya da olmamalı mı?
Bu yılgın halim destek almalı mı? Yoksa destek almadan daha güçlü olmaya mı çalışmalıyım?
İyi insanlar var. Onlar, sen anlatmasan da derdini bilirler. Sen istemeden de destek verirler. İşte o insanlar iyi ki varlar.
Comments are closed.