Hayatı sorguladığım anlardan birini yaşıyorum. Bu ara biraz daha sık olmaya başladı. Ülkenin bulunduğu karamsar tablo içinde ne her şeyden habersiz kalarak kendimi koruyabiliyorum ne de maruz kaldığım olumsuzluktan etkilenmeden kalabiliyorum.
Hayatımı yaşamak için en büyük sebebim oğlum. Onun güçlü bir babası olmalı. İkinci bir sebep bulamıyorum. Hiçbir zaman hayat dolu değildim ama ne bileyim son zamanlarda daha çok düşünmeye vaktim mi oldu nedir?
Arkadaşlık ilişkilerim de zayıf. Hep zayıftı da iyice zayıfladı. Kimseye tahammül edemiyorum. Duygusal olarak aşırı pasifim. Nefret de etmiyorum, sevgi de beslemiyorum. Arasında bir yerde de değilim. Sahi neredeyim? Bu anlam veremediğim süreci ne kadar sürdüreceğim?
Ne tam eğleniyorum, ne tam kötümserim. Sadece işimi yaparken bir şey düşünemediğim için kendimi iyi hissediyorum. İyi yaptığım şeyleri yapmaya devam edeceğim. Başkaca bir planım yok.
Yarın doğum günüm. 32 yıl geride kalmış olacak.
Comments are closed.