Çok sıkıldım. Ne bir hayalim var ne de bir heves. Her günü aynı yaşamak ve yeni deneyimlere kapalı olmak çok sıkıcı. Kendimi geliştirmem gerektiğini ya da yeni yetenekler kazanmayı düşünmüyorum. Sanki her şey bitti.
Sanırım buna depresyon deniyor. Bilmiyorum. İnsan depresyonda olduğunu anlasa da ne yapar ki?
İnsanlarla kavgalar ediyorum. Kimseyle bir şeyi tartışmak istemediğimden kısa yoldan canını sıkıyor ya da kalbini kırıyorum. Böylelikle kendimden uzaklaştırıyorum. Kimseye derdimi açmıyor, kimsenin de derdini dinlemek istemiyorum. Yeni dertler edinmektense görmezden geliyorum. Bu beni iyice yalnızlaştırıyor.
Duygusal olarak kendimi stabil hissediyorum. Neşe, üzüntü, öfke bunları epeydir hissetmiyorum. Sakinim. Buna ihtiyacım olduğunu düşünüyor ve sakin kalmaya devam ediyorum. Bir yerde birine pis patlayacağım gibime geliyor.
Herhangi bir sebepten dolayı benden daha iyi olan kişilerin arkadaşlığına ihtiyacım var.
Comments are closed.