Bu aralar çok ruhsuz geziyorum. Buna sebep veren olay ve kişiler olsa da bu halimi görüp yardımcı olmaya gayret gösterenler de var. Ne yaparsam mutlu olacağımı bilmiyorum. İçinden çıkmam gereken ama çıkış yolunu bilmediğim bir durumun içindeyim.
Herkesin gününün güzel geçmesi gerekir. Hayatlarına saygı duyuyorum. Bu yüzden elimden geldiğince bulunduğum ortama olumsuzluk yansıtmamaya gayret gösteriyorum. Evvela işimi düzgün yapmak için çaba sarf ediyorum.
Derdimi kendime bile anlatamıyorum. Tutup da başkasına anlatıp rahat edebilecek biri değilim. Zaten kimse dert dinlemenin ne olduğunu da bilmiyor. Kalabalık bir topluluğun içinde içine kapanmış yaşayıp gidiyorum.
Bazen “ölsem fark edilir mi?” diye düşündüğüm oluyor. Oğlum kesin fark eder. O bana bu dünyada kalma gücü veren bir hediye zaten. Düşünce tarzının bana benzemesi, beni anlaması, benim onu anlamam… Hayatımda daha önceden tatmadığım şeyler bunlar. Henüz küçük ama benim gözümde kocaman bir adam ve kahraman!
Comments are closed.