Yaşadığım her yerin güzelleşmesini istiyorum. Bunun için karşılık beklemeden çalıştığım zamanlar oluyor. Kimi bunu erdemli bir davranış olarak görse de, kimi enayilik olarak görüyor.
İzlediğim bir videoda konuşmacı doğu ve batı toplumlarındaki vatanseverlik kavramı hakkında konuşuyordu. Doğu toplumlarında vatanı için savaşmak hatta bu uğurda ölmek vatanseverlik olarak algılanırken, batı toplumlarında ülkesi için ölmek isteyen yok denecek kadar az. Peki onlar vatansever değil mi? Tam aksine onlar daha vatansever.
Çünkü onlar vatan için ölmektense vatan için yaşamayı ve yaşatmayı tercih ediyorlar. Örneğin bilim insanlarına bakıyorsun kişi kendini vakfetmiş. Aile kuramıyor veya maddi ihtiyaçlarını karşılayacak parayı bulamayabiliyor. Fakat icadı ya da buluşu sayesinde ülkesinin kalkınacağını, kendinden sonraki nesillerin daha refah içinde yaşayacağını hayal ediyor. Bir gün ölmektense her gün acı çekmeye razı. Sırf acı çekenlerin sayısı azalsın diye.
Şimdi bu görüşü saçma bulmuş olabilirsin. Dönelim, bakalım dünyaya. Kim mutlu, kim refah içinde, kim zevk alıyor yaşadığı hayattan? Batılılar. Demek ki onların yöntemi işe yarıyor.
Bir daha geçmeyecek olduğun bir yol dahi olsa yoldaki engelleri kaldır. Arkandan gelen senin kadar zorlanmasın. (Halbuki yürüdüğü yola taş döşeyenimiz çok!)
Velhasıl kelam mutlu olmak için de mutlu etmek lazım. İmkân verin, fırsat verin, kolaylık sağlayın, mutlu edin.
Comments are closed.